شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر ارادت و عشق عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که وجود معشوق در هر دو جهان (این جهان و جهان دیگر) حضور دارد و او خود را بدون معشوق ناتوان می‌بیند. حتی اگر معشوق عشق او را کم ارزش کند، این عشق برای او از هر چیزی مهم‌تر است و هیچ چیز نمی‌تواند از ارزش آن بکاهد.