شمارهٔ ۱۰ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: گِردِ اِعزاز مگرد
خواری طلب و دگر سرافراز مگرد
میدان که تو سایهٔ منی خوش میباش
هرجا که روم از پی من باز مگرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به شخصی میگوید که نباید به دنبال ذلت و خواری برود و باید با سرافرازی زندگی کند. او اشاره میکند که این شخص همیشه باید در کنار او باشد و از او دور نشود، چون او سایهاش است و هر جا که برود، باید او هم با امنیت دنبال او بیاید.