شمارهٔ ۲ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: روز و شب میجوشی
تادین ندهی ز دست در بیهوشی
چون من همهام به قطع و دنیا هیچ است
آخر همه را به هیچ مینفروشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به مفهوم گذرا بودن زندگی اشاره می‌کند. او به آدمی که در روز و شب در تلاش و جنب و جوش است، می‌گوید که این تلاش‌ها بی‌فایده است و انسان در نهایت هیچ چیز را با خود نمی‌برد. زندگی دنیا ارزش چندانی ندارد و در پایان همه چیز به ناچیزی می‌رسد.