شمارهٔ ۱۱ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: مرغِ دل عاجز نیست
در پرده بدارش که جز او را عزّ نیست
چون هر دو جهان به زیر پر دارد دل
بیرون شدنش ز آشیان هرگز نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به بیان حال دل می‌پردازد و می‌گوید که دل ضعیف و عاجز نمی‌تواند از محبوب خود جدا شود. او تأکید می‌کند که دل در حافظه محبوب خود آشیان دارد و هیچ‌گاه نمی‌تواند از آن جدا شود، چون تمام جهان را در آغوش او حس می‌کند. به این ترتیب، جدایی از محبوب برای دل ممکن نیست.