شمارهٔ ۱۲ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: بی یقین مینرسی
گاهی ز فلک گه ز زمین مینرسی
ساکن شو و تن فرو ده و خوش دل باش
ماییم همه به جز چنین مینرسی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به شخصی میگوید که نگران نباش و آرام بگیر. او به عدم قطعیت زندگی اشاره میکند و میگوید گاهی از آسمان و گاهی از زمین، چیزی نمیتوان گفت. در نهایت، به او توصیه میکند که خوشدل باشد و از زندگی لذت ببرد، زیرا همه ما در اصل به دنبال همین خوشی هستیم.