نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دوش آمد و گفت: بی یقین مینرسی

گاهی ز فلک گه ز زمین مینرسی

ساکن شو و تن فرو ده و خوش دل باش

ماییم همه به جز چنین مینرسی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به شخصی می‌گوید که نگران نباش و آرام بگیر. او به عدم قطعیت زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید گاهی از آسمان و گاهی از زمین، چیزی نمی‌توان گفت. در نهایت، به او توصیه می‌کند که خوشدل باشد و از زندگی لذت ببرد، زیرا همه ما در اصل به دنبال همین خوشی هستیم.