نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش

در تیرگی اوفتادهٔ روشن باش

از خویش چو خشنود نبودی نفسی

بیخویشتن آی و یک دمی با من باش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نوعی دوستی و رفاقت دعوت می‌کند. او می‌گوید که اگر رابطه با خویش (خود) خوب نیست و انسان از خود راضی نیست، بهتر است لحظه‌ای از خود فاصله بگیرد و با او (شاعر) باشد. به عبارت دیگر، از تاریکی‌ها و جنبه‌های منفی خود دور شود و به روشنایی و دوستی روی آورد.