شمارهٔ ۱۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش
در تیرگی اوفتادهٔ روشن باش
از خویش چو خشنود نبودی نفسی
بیخویشتن آی و یک دمی با من باش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به نوعی دوستی و رفاقت دعوت میکند. او میگوید که اگر رابطه با خویش (خود) خوب نیست و انسان از خود راضی نیست، بهتر است لحظهای از خود فاصله بگیرد و با او (شاعر) باشد. به عبارت دیگر، از تاریکیها و جنبههای منفی خود دور شود و به روشنایی و دوستی روی آورد.