شمارهٔ ۱۵ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: روز و شب غمناکی
تا بنشستی بر درِ ما بی باکی
دستی که به دامن وصالت نرسد
در گردنِ خاک کن که مشتی خاکی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به حالتی غمگین و نا امید اشاره میکند. او میگوید که اگر کسی نتواند به وصالی دست یابد، بهتر است که خود را به خاک بسپارد، چون در نهایت همه ما به خاک بر خواهیم گشت. این ابیات به نوعی به ناپایداری عشق و زندگی اشاره دارد.