شمارهٔ ۲۰ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: کارِ ما خواهی کرد
جان نعره زنان نثار ما خواهی کرد
ور این نکنی نه صبر داری تو نه دل
مسکین تو گر انتظارِ ما خواهی کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به شخصی اشاره می‌کند که به او می‌گوید اگر می‌خواهی به ما کمک کنی، باید با جان و دل در کنار ما باشی. در غیر این صورت، نه تحملی خواهی داشت و نه دل و احساس. در نهایت، شاعر به سرنوشت کسانی اشاره می‌کند که انتظار یاری از دیگری دارند، اما در واقع، خود در موقعیت سختی هستند.