شمارهٔ ۲۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن بت که دلم عاشقِ جانبازش بود
جان شیفتهٔ زلفِ سرافرازش بود
گفتم که چو آید برود صد نازش
دوش آمد و آنچه رفت هم نازش بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و علاقه‌اش به محبوبی سخن می‌گوید که دلش را تسخیر کرده است. او از زیبایی و ناز محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که وقتی محبوبش با ناز وارد می‌شود، تمام آنچه که در گذشته بین آن‌ها گذشته، نیز ناز و زیبایی بوده است. به‌طور کلی، احساسات عمیق و شیفتگی شاعر نسبت به محبوبش در این ابیات به خوبی بیان شده است.