شمارهٔ ۲۸ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دی میشد و دل رها نمیکرد به کس
برخاسته صد فغان هر گوشه که بس
امروز همی آمد و هر ذرّه که هست
فریاد همی کرد که فریادم رس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به حالتی از ناامیدی و دلشکستگی اشاره دارد. شاعر در دی ماه احساس تنهایی و رنج می‌کند و صدای فریادش در همه جا شنیده می‌شود. او به دنبال تسلی و آرامش است، اما همچنان درد و فریادش وجود دارد.