شمارهٔ ۲۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات دربارهٔ انسان‌های دوراندیش صحبت می‌کند که از خودشان چیزی جز خویش نمی‌توانند داشته باشند و نمی‌توانند حقیقت را پنهان کنند. اگر پرده را از جلو نگیریم، در نهایت فقط خودمان را خواهیم دید. به عبارتی، انسان‌ها در نهایت با خودشان مواجه هستند و نمی‌توانند از خودشان فرار کنند.