نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دوش آمد و گفت: خانهٔ ما آخر

روشن بکن ای یگانهٔ ما آخر

وقت است که دست درکش آری با ما

تا کِی گوئی فسانهٔ ما آخر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به موضوع انتظار و خواستگاری اشاره می‌کند. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که به خانه‌اش بیاید و زندگی مشترکی را آغاز کنند. شاعر از او می‌خواهد که دیگر وقت را تلف نکند و به او ملحق شود و از داستان‌های بی‌پایان دست بردارد. در واقع، احساس شوق و نیاز به اتحاد در این ابیات به وضوح نمایان است.