نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی

با قد چو سرو و با رخ همچو مهی

مه چهره و سرو قد بسی هست ولیک

تابندهتر است ماه بر سروِ سهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت فردی اشاره دارد که چهره‌اش مانند ماه و قامتش مانند سرو است. هرچند که در طبیعت جمال و زیبایی‌های فراوانی وجود دارد، اما شاعر می‌گوید که نور و درخشش ماه از همه آن‌ها بیشتر است و به این فرد خاص می‌افزاید.