شمارهٔ ۱۴ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری
گوئی که ز حسنِ خود نداری خبری
خلقی به نظارهٔ تو میبینم مست
تو از چه نظاره میکنی در دگری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و تأثیر آن بر دیگران اشاره می‌کند. او می‌گوید که افرادی که به تماشای زیبایی محبوبش آمده‌اند، مست و مجذوب شده‌اند، در حالی که خود محبوب از زیبایی‌اش بی‌خبر است و به نظاره دیگران می‌پردازد. این نوع زبان به نوعی احساس حسرت و گم‌شدگی را در محبوب به تصویر می‌کشد.