شمارهٔ ۱۲ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت
یک ذرّه ز آفتاب روی تو نداشت
خورشید که جملهٔ جهان روشن از اوست
شد زرد از آنکه تابِ روی تو نداشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به توصیف زیبایی و نور چهره محبوب می‌پردازد. شاعر می‌گوید که حتی ماه و خورشید، که به عنوان نماد زیبایی و روشنایی هستند، به خاطر نداشتن زیبایی و نور چهره محبوب، کمرنگ و زرد به نظر می‌رسند. در واقع، زیبایی محبوب باعث می‌شود که دیگر منابع نور و روشنایی تحت‌الشعاع قرار گیرند.