شمارهٔ ۲۲ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خورشید که چرخ در نکوئیش آورد
گوئی که برای یافه گوئیش آورد
چون پیشِ رخِ تو لافِ نیکوئی زد
زان لافِ دروغْ زرد روئیش آورد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به توصیف زیبایی و جاذبه مخصوص خورشید و چهرهی محبوب اشاره دارد. شاعر میگوید که خورشید به خاطر زیباییاش، گویی بیوقفه، نور و شکوهش را به نمایش میگذارد. اما وقتی کسی درباره زیبایی خود لاف میزند، در واقع آن ادعاها به مانند دروغی زشت و ناچیز به نظر میآید.