نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۸ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم

گاهی ز کمین گاهِ کلاهت ترسم

گفتی: «به نهان بر تو آیم، یک شب»

از روشنی روی چو ماهت ترسم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از احساس ترس و نگرانی‌اش صحبت می‌کند. او گاهی از زیبایی و جذابیت موی سیاه معشوقش می‌ترسد و گاهی از آرامش و سرپوشی که بر سر دارد. همچنین، او به قول معشوق اشاره می‌کند که گفته است شبانه به دیدنش خواهد آمد و از درخشندگی چهره‌اش شگفت‌زده و نگران است. این احساسات نشان‌دهنده‌ی عشق و دلهره‌ی اوست.