شمارهٔ ۳۱ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن ماه که سجده بُرد انجم او را
تا کرد دل از دیدهٔ خود گم او را
از بس که گریست دیده در فرقت او
ازدیده بشد صورت مردم او را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و غم جدایی اشاره می‌کند. او توصیف می‌کند که چگونه ستاره‌ها در مقابل او سر به سجده می‌برند و از شدت اشتیاق و گریه، چهره‌ی محبوبش از نظرش محو می‌شود. این بیانگر احساس عمیق عشق و درد فراق است.