شمارهٔ ۳۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از باد می‌خواهد که به سوی زلف محبوبش بوزد و به خاطر زیبایی زلف‌های او، دست از آن بر ندارد. او همچنین آرزو می‌کند که آتش دلش را به زلف دراز محبوب برساند و بوی دل‌سوزی‌اش را به مشکی که دارد پخش کند.