نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۷ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دوش آمد و بنشست به صد زیبایی

برخاست ز زلفش این دلِ سودایی

میپیمودم زلفش و عقلم میگفت

سودای سیاه است چه میپیمایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دیدن زیبایی‌های محبوبش صحبت می‌کند که به او نزدیک شده و او را مجذوب کرده است. با وجود این جذابیت، عقلش به او هشدار می‌دهد که این عشق ممکن است خطرناک و بی‌فایده باشد، ولی او همچنان در پی آن زیبایی است.