شمارهٔ ۳۷ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و بنشست به صد زیبایی
برخاست ز زلفش این دلِ سودایی
میپیمودم زلفش و عقلم میگفت
سودای سیاه است چه میپیمایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر از دیدن زیباییهای محبوبش صحبت میکند که به او نزدیک شده و او را مجذوب کرده است. با وجود این جذابیت، عقلش به او هشدار میدهد که این عشق ممکن است خطرناک و بیفایده باشد، ولی او همچنان در پی آن زیبایی است.