شمارهٔ ۳۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان احساسات عاشقانه و دل‌مشغولی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از دل خسته و چشم ناوک (چشم زیبا و جذاب) می‌گوید و از زلف معشوق که ساحری خاص دارد، یاد می‌کند. او خود را در زنجیر عشق می‌بیند و از این وضعیت عبور نمی‌کند، زیرا شور و شوق او به معشوق نمی‌گذارد که از این زنجیر رها شود.