شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر از عشق و دل باختگی خود سخن می‌گوید. او اعلام می‌کند که به خاطر عشقش، کفر و دین را رها کرده و خود را گمراه و گرفتار مفلسی می‌داند. نام محبوبش دائماً در ذهنش حضور دارد و او این نام را مانند نگین در حلقه زلف معشوقش قرار داده است.