شمارهٔ ۴۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زلف تو که بود آرزوئی همه را
جز دیدن او نبود روئی همه را
موئی ز سرِ یک شکنش برکندم
کآویخته بود دل به موئی همه را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که آرزوی همه فقط دیدن چهره اوست. او همچنین از کشیدن یک رشته مو از آن معشوق سخن می‌گوید که نشان‌دهنده‌ی عشق و وابستگی عمیق دل‌ها به زیبایی معشوق است.