شمارهٔ ۴۸ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»
چون دید که نیست هر زمانش آهی است
در زلفِ تو میرفت و به زاری میگفت:
«یا رب چه دراز و بس پریشان راهی است!»
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دل در این شعر نشان می‌دهد که راهی که به زلف معشوق می‌رسد، بسیار کوتاه به نظر می‌آید، اما در واقع هر بار که تلاش می‌کند، چیزی جز آه و اندوه نصیبش نمی‌شود. او با ناراحتی اشاره می‌کند که زلف معشوق چقدر دراز و پیچیده است و این مسیر پر از درد و رنج است.