شمارهٔ ۴۴ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل در خم آن زلف چو زنجیر بماند
سر بر خط تو دو پای در قیر بماند
مشکِ سرِ زلفِ تو دلِ ما بربود
ما را، جگرِ سوخته، توفیر بماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حالتی عاشقانه و آرزومندانه است. شاعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که دل او به زنجیری به آن زلف پیچیده شده است. همچنین در توصیف عشقش می‌گوید که سرش به خط معشوق تکیه کرده و دلش در درد و رنجی عمیق گرفتار است. عشق معشوق او را مسحور کرده و دلش را غم‌زده کرده است.