شمارهٔ ۵۲ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بوئی که ز زلف مشکبوی تو رسد
دل در طلبش بر سر کوی تو رسد
آن زلف سیاهِ تو بلایی سیه است
ترسم که نیاید که به روی تو رسد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف بوی خوش زلفی اشاره دارد که به معشوق تعلق دارد و دل را به سوی او می‌کشاند. زلف سیاه معشوق به نوعی بلا محسوب می‌شود و شاعر از این می‌ترسد که نتواند به دیدار او نایل شود.