شمارهٔ ۵۱ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زان خط که به گردِ شکر آوردی تو
خوندلم و قفای خود خوردی تو
گفتم که مکن به دلبری زلفت کژ
دیدی که بتافتی و کژ کردی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که او با زیبایی‌های خود قلب او را تسخیر کرده است. شاعر به او هشدار می‌دهد که با زلف‌هایش به دلش آسیب نرساند، اما معشوق به حرف او توجهی نمی‌کند و همچنان رفتارهایی دارد که دل او را می‌شکند.