شمارهٔ ۵۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون گشت دل من از سر زلف تو مست
هرگز بندادم ز سر زلف تو دست
گفتی سر زلف من کرا خواهد بود
دانی که سر زلف تو دارم پیوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که وقتی دلش از زیبایی‌های معشوقش مست و مجذوب شد، هرگز نتوانسته است از زلف او دست بردارد. او به معشوق یادآوری می‌کند که وقتی پرسیده بود زلفش را چه کسی خواهد داشت، باید بداند که او همیشه به زلف او وابسته است.