شمارهٔ ۵۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت خاصی است که شخصی به نام "لعل" دارد، که روح و جان را پرورش می‌دهد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چگونه عاشقان بسیاری، از جمله خود او، هر بار با دیدن زلف این شخص، احساس شور و شوق می‌کنند و سر خود را به زلف او می‌آویزند. در واقع، شعر نشان‌دهنده عمق عشق و تأثیر زیبایی معشوق بر عاشقان است.