نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۲ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دل روی بدان زلفِ سرافراز آورد

با هر شکن زلف تو صد راز آورد

روزی زسرِ زلفِ تو موئی سرتافت

سودای تواش موی کشان باز آورد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و تاثیر زلف معشوق اشاره دارد. شاعر به قدرت و جذابیت زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که دل او تحت تاثیر آن زلف سرافراز قرار گرفته و رازهای زیادی را به همراه دارد. همچنین، روزی از زلف او مویی جدا شده که باعث به یادآوری عشق و شوق او شده است. شاعر در این ابیات احساسات عاشقانه و شگفتی از زیبایی معشوق را به تصویر می‌کشد.