شمارهٔ ۶۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گه لعلِ تو از قند دلم خواهد تافت
گه زلفِ تو از بند دلم خواهد تافت
از زلفِ درازِ تو دلم میتابد
تابش در ده چند دلم خواهد تافت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید گاهی دلش می‌خواهد که لعل و زیبایی معشوقش مانند قند در دلش بدرخشد و گاهی نیز زلف‌های بلند او دلش را می‌فریبد. در واقع، شاعر احساساتی عمیق و عاشقانه را در مورد معشوقش بیان می‌کند و می‌گوید چقدر حضور و زیبایی او برای دلش تابناک است.