شمارهٔ ۶۴ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا زلف ترا به خونِ دل، رای افتاد
دل در سرِ زلفِ تو به صد جای افتاد
از بس که سرِ زلفِ تو کردند به خم
دیدم که سرِ زلفِ تو در پای افتاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس عمیق و عاشقانه شاعر نسبت به زلف معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زلف معشوق او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و دلش بارها و بارها به خاطر این زلف دچار درد و رنج شده است. سرانجام، او متوجه می‌شود که زلف معشوقه‌اش به قدری زیباست که همه جا آن را مشاهده می‌کند و حتی گاه بر زمین می‌افتد. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده بار عاطفی و تأثیر عمیق عشق بر روح و دل انسان است.