شمارهٔ ۶۸ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم
تا می چه کنم عقل، کمش میگیرم
دیوانگی عشقِ توام میباید
تا بو که ز زلفِ تو رسد زنجیرم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به عدم تفاوت در عقل خود اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی عقلش کم می‌شود، نمی‌داند چه باید بکند. او بر این باور است که دیوانگی عشق محبوبش را باید تحمل کند، تا دربند زلف او شود.