شمارهٔ ۷۰ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا در سرِ زلفت خم و تاب افکندی
این سوخته را دل به عذاب افکندی
از زلفِ سیاهِ تو جهان تیره از آنست
کان زلفِ سیه بر آفتاب افکندی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به زیبایی و دلربایی زلف محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که با خم و تاب زلفش دل او را به عذاب می‌اندازد. او همچنین بیان می‌کند که زلف سیاه محبوب باعث تیره شدن جهان شده و این زیبایی را به آفتاب تشبیه می‌کند.