شمارهٔ ۷۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده
جان هم نَفَسِ پردهٔ رازت بوده
من چون سرِ زلفِ تو به خاک افتاده
دست آویزم زلفِ درازت بوده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت پرده دل و رازهای نهفته آن اشاره می‌کند. او خود را مانند زلف معشوق می‌بیند که به خاک افتاده و با عشق و وابستگی به زلف او دست می‌زند. این شعر بیانگر عشق عمیق و برخی از احساسات عاطفی شاعر نسبت به معشوق است.