شمارهٔ ۵ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هم زلف تو از برونِ دل در تاب است
هم خطِّ تو از چشمهٔ دل سیراب است
وان نرگسِ نیم مستِ شوریدهٔ تو
گر باده نخوردست چرا پرخواب است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذبه زلف و خط معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زلف معشوق همانا دل را دچار جنون می‌کند و خط او همچون چشمه‌ای جان‌بخش است. همچنین نرگسی که نماد معشوق است، اگرچه مست و شوریده به نظر می‌رسد، اما خواب‌آلود است و برای این خواب‌آلودگی دلیل می‌سزد. شاعر به تضاد میان زیبایی و خواب‌آلودگی معشوق می‌پردازد.