نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

آنجا که سر زلف تو جانها ببرد

جانها چو غباری به جهانها ببرد

وانجا که لب لعل تو جان باز دهد

سرگردانی ز آسمانها ببرد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره شده است. گفته می‌شود که جاذبه‌ی زلف معشوق جان‌ها را به عنوان غبار در جهان متلاشی می‌کند و لب‌های او جان را آزاد کرده و سبب سرگشتگی در آسمان‌ها می‌شود. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده تأثیر عمیق و مخرب زیبایی معشوق بر جان عاشقان است.