نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

آن خندهٔ خوش اگرچه پیوسته بهَست

اما به هزار و به آهسته بهَست

در بند درِ پستهٔ شورانگیزت

کان شوری پسته نیز در بسته بهَست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شادی و خنده اشاره دارد که همیشه و پیوسته وجود دارد، اما به آرامی و با احتیاط بیان می‌شود. همچنین به زیبایی و شگفتی‌هایی که در دل چیزهای پنهان وجود دارد، اشاره می‌کند؛ مانند شور و شوقی که در پسته بسته نهفته است.