شمارهٔ ۳۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
می‌آمد و بر زلف شکن می‌انداخت
ناخورده شراب، خویشتن می‌انداخت
پنهان ز رقیبی که همه زهر نمود
از لب شکری به سوی من می‌انداخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر وصف یک معشوق را می‌کند که با زلف‌های زیبا و شراب خویش بر دل و جان او تأثیر می‌گذارد. او به حالت پنهانی و دور از چشم رقیب، از لب‌های شیرینش به سوی شاعر نگاه می‌کند و بر او جادو می‌کند.