شمارهٔ ۳۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر عمق درد و رنج ناشی از عشق هستند. شاعر از تأثیر عشق بر خود صحبت می‌کند و می‌گوید که عشقش او را به عدم و نیستی می‌کشاند. هر لحظه از زندگی‌اش به نوعی ماتم و اندوه تبدیل می‌شود. گاهی عشقش به او جراحت می‌زند و گاهی هم با عشق و لب‌هایش مداوا و تسلی‌بخش او می‌شود.