نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

زانگه که مرا سوی تو آهنگ افتاد

صبر از دلِ من هزار فرسنگ افتاد

هر کز دهنِ تو یک شکر کرد سؤال

تا در نگریست در دمی تنگ افتاد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات از شاعر نشان‌دهنده عشق و longing (اشتیاق) است. از زمانی که شاعر به یاد محبوبش افتاده، صبر و شکیبایی‌اش از بین رفته و او را در حالت فوری و ناامید قرار داده است. همچنین، بیان می‌کند که هر بار از زبان محبوبش کلامی می‌شنود، قلبش به تنگنای بیشتری می‌افتد و احساس می‌کند که عشقش او را پر از اضطراب کرده است.