شمارهٔ ۵۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون بحر شدی گهر میانِ جان دار
تلخست دهانت ز شکر هیچ مپرس
پس چون دریا، گوهرِ خود پنهان دار
او بود دونده و دگر هیچ مپرس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به بیان این موضوع میپردازند که انسان وقتی به عمق وجود خود میرسد، مانند دریا گوهری با ارزش در درونش دارد. اما ممکن است این گوهر در ظاهر تلخ و ناگوار به نظر برسد. در واقع، ارزش واقعی در درون است و نباید به ظواهر توجه کرد، زیرا اگر به عمق وجود خود برویم، میتوانیم این گوهر را بیابیم.