نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ عطار

عطار نیشابوری / باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

هر چیز که هست در دو عالم کم و بیش

از جلوه‌گریِ نور اوست ای درویش!

تا جلوه همی کند همه جلوهٔ اوست

چون جلوه کند تَرک، نماند پس و پیش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیان می‌کنند که هر چیزی که در دو عالم وجود دارد، ناشی از نور و جلوه‌گری خداوند است. هر چه دیده می‌شود، جلوه‌ای از اوست و وقتی که او جلوه می‌کند، دیگر چیزی جز او باقی نمی‌ماند. به عبارتی، تمام پدیده‌ها تنها بازتابی از وجود خدا هستند.