شمارهٔ ۹۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان حالتی از دل خسته و روح نگران می‌پردازند. شاعر می‌گوید که سال و ماه، که نماد گذر زمان هستند، دیگر اهمیتی ندارند و فرد از درک نیک و بد زندگی دور شده است. همچنین، اندیشه‌های دیگران به دلیل فرو رفتن در افکار معشوق از ذهنش زدوده شده است. در واقع، شاعر به عمق تأثیر عشق و تفکر درباره معشوق اشاره می‌کند.