نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶ عطار

عطار نیشابوری / باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای مونسِ جانِ همه کس! در من خند!

خوش خوش چوگل از بادِ هوس در من خند!

در خون گشتم هزار شبگیر از تو

چون صبح برآی و یک نفس در من خند!

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوبش می‌خواهد که با خنده‌اش زندگی را برای او زیباتر کند. او به شدت تحت تأثیر عشق و جذبه محبوبش قرار دارد و می‌گوید که مانند گلی خوشبو از زیبایی او در دلش جوانه می‌زند. شاعر همچنین به روزهای سخت و شب‌های طولانی ناشی از دوری محبوبش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با یک لبخند، مانند صبحی روشن، زندگی‌اش را پرنور کند.