شمارهٔ ۲۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از احساس ناامیدی و تنهائی خود سخن می‌گوید. او از پروردگار می‌خواهد که چرا در لحظات سخت، کسی به یاری او نیامده است. دل او به دست یکی از معشوقانش گرفته شده و در عوض، تنها صدای او را از او دریغ کرده‌اند. شاعر آرزو دارد که تنها یک لحظه صدایی از او بشنود، اما آن ستمگر صدایی به او نمی‌دهد و این موضوع او را عمیقاً رنج می‌دهد.