شمارهٔ ۲۴ عطار
عطار نیشابوری / باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و دادِ دلِ سرمستم داد
یک عشوه نداد و بوسه پیوستم داد
پس دستم داد تا ببوسم دستش
این کار نکو نگر که چون دستم داد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از دیدار عشقش صحبت می‌کند که به او دل‌باخته است. عشقش با رفتارهایش، او را شگفت‌زده و سرمست کرده و او را با ابراز محبت و بوسه‌ای در آغوش می‌کشد. شاعر به زیبایی این لحظه را توصیف می‌کند و به اهمیت این کار اشاره می‌کند.