شمارهٔ ۲۷ عطار
عطار نیشابوری / باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا از غم تب دلش به صد درد افتاد
شد زرد رخ و بر رخ او گرد افتاد
گفتم که چه بود کافتابت شد زرد
گفتا مگر آفتاب بر زرد افتاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به توصیف حال کسی می‌پردازد که به دلیل غم و درد، چهره‌اش زرد شده است. وقتی از او می‌پرسند چرا این‌گونه شده، او با نشان دادن ارتباط بین حال و آفتاب، می‌گوید به‌طور طبیعی، آفتاب هم ممکن است تحت تأثیر شرایط مختلف رنگش تغییر کند. به نوعی از این بیان می‌توان فهمید که غم و سرخوردگی می‌تواند بر ظاهر فرد تأثیر بگذارد.