شمارهٔ ۱۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از لحظه‌ای سخن می‌گوید که بوی پیراهن محبوبش را احساس می‌کند و این بوی ناخودآگاه غم و دردهای فراوانی را به جان و تن او می‌آورد. او بیان می‌کند که حتی اگر زمین و آسمان هم به خون تبدیل شوند، باز هم نمی‌تواند آنچه که بدون حضور محبوبش به او می‌گذرد را به زبان بیاورد.