شمارهٔ ۲۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از غم واندوه خود سخن می‌گوید که مانند یک گرداب او را به سوی خود کشانده است. او اگر آهی از دل پر درد خود برآورد، احساس می‌کند که این درد به اندازه‌ای عمیق است که از سر هر موی او خون ریزش می‌کند. به‌طور کلی، شاعر حالتی از عمیق‌ترین غم و درد روحی را به تصویر می‌کشد.